Monthly Archives: januari 2019

Onrustig

By | Algemeen | No Comments

ONZE ONRUST OVER ‘DE STAD’ . ‘Wij’ zijn een netwerk van wetenschappers, bedrijven, dwarsdenker ….. etc.

Steden en metropolitane gebieden worden steeds belangrijker voor het functioneren van de samenleving in een steeds complexere wereld. Deze stedelijke omgevingen zijn nu veelzijdiger, dynamischer, meer verbonden en minder voorspelbaar dan in het verleden. En de complexiteit neemt alleen maar toe.

Stedelijke gebieden zijn in beginsel buitengewoon effectieve en efficiënte ‘systemen’ als vertegenwoordiging van het BNP. Gelijktijdig zijn zij echter ook de grootste oorzaak van belasting op de biofysische grenzen (een aantal ‘tipping points’ zijn al overschreden) van het -global- ecosysteem, en staan mondiale, nationale en regionale eco- en circulatiesystemen onder druk.  Migratiepatronen veranderen, energie, voedsel en water zijn kostbare -schaarse- goederen, de technologische ontwikkelingen gaan in versnelling. Daarbij spelen een aantal onzekere factoren zoals een onstabiele economie,  maatschappelijke processen van uitsluiting en achterstand, geopolitieke structuren in beweging , veranderende demografie en grondstoffen schaarste.

Maar deze aspecten zijn ook potentiele kansen en ontwikkelingsperspectieven; zeker als we daar nabije ontwikkelingen bij betrekken.

Transities, beter gezegd transformaties (mede-) veroorzaakt door digitalisering, exponentiële groei in technologische ontwikkelingen, klimaatverandering, energie en (kritische) grondstoffenbehoefte, maar ook veranderende economie, sociale en democratische verhoudingen tussen burgers, bedrijven en overheden, vragen serieuze aandacht.

Een groot deel van Nederland de komende jaren geconfronteerd met bevolkingskrimp enerzijds, bevolkingsdruk op steden, druk op de woningmarkt, vergrijzing (betaalbare zorg), een sociaal economische stratificatie (welzijn), ‘economisch verdienvermogen’ dat onder druk staat, etcetera.  Tegelijkertijd zijn investeringen in primair onderwijs, gezondheid(sachterstanden) en de transitie naar een biobased circulaire en inclusieve economie juist nu nodig.

Aan de technologische ontwikkeling zal het niet liggen, maar wel aan autoriteit, leiderschap, een  overheid als launching customer en het bedrijfsleven en kennisinstellingen als ‘autoriteit’.

Het lijkt het er op dat er zich geen tweede kans meer zal voordoen om regio’s en steden op een slimme, duurzame, flexibele en adaptieve manier in te richten.

‘De stad’ heeft nu het momentum op haar -historische- rol te pakken als omgeving en knooppunt van innovatie, sociaal-maatschappelijke vernieuwing, versterken van het sociaal kapitaal en (letterlijk) de ruimte om te kunnen ontplooien, om juist door de frictie tussen oude regels nieuwe mogelijkheden te laten ontstaan. De klimaatopgave, energietransitie en de circulaire economie vormen de opmaat naar een grootschalige transitie. Het is daarnaast essentieel dat bij deze belangrijke (transitie)opgaven de leef-en omgevingskwaliteit alsmede het gezondheidsperspectief worden betrokken.

De omvang en urgentie van deze transities vragen om een maatschappijbrede aanpak. Deze opgaven alleen al leiden tot ingrijpende en omvangrijke veranderingen en zijn feitelijk een roep om een samenhangende systemische aanpak.

Het noodzaakt de vraagstukken nu ECHT aan te pakken.

Ondertussen neemt de noodzaak alleen maar toe. Het komend decennium is cruciaal om de transitie vorm te geven. De vraag is hoe we dat gaan doen.

De klok tikt.

Er is meer nodig dan het polijsten van wat is: creëren van nieuwe stedelijke kennis is noodzakelijk om inzicht in en beter begrip van complexe verstedelijkingsprocessen en hun interactie te verkrijgen. Verschillende niveaus van abstractie zijn nodig om zowel op het niveau van de stad, als bijvoorbeeld het niveau van de wijk, inzichten te ontwikkelen die besluitvormers kunnen informeren.

Bestaande modelleer- en ontwerphulpmiddelen geven de stedelijke complexiteit, met hun voortdurend veranderende variabelen, vaak niet goed weer. Zo worden de vele multi-level interacties tussen processen vaak niet in kaart gebracht, omdat de kennis hiertoe niet bekend is. Het ontwerp van complexe stedelijke systemen vereist namelijk een ander manier van denken, waarin van tevoren rekening wordt gehouden met ontwikkelingen die niet voorspelbaar zijn.Dit vereist een ander aanpak: een vernieuwde methodiek om de complexiteit van steden (gebieden) te doorgronden, te begrijpen en juist daardoor de juiste transformaties te doorlopen.

Het door ons gebruikte model biedt de mogelijkheid tot het generen van kennis en informatie omtrent stedelijke complexiteit. Het model geeft diep inzicht in en doorgrond de dynamiek, samenhangen tussen sociaal-maatschappelijke, economische en ecologische aspecten in een regio, stad, wijk of buurt.  Het model maakt de stad inzichtelijk, interactief en dynamisch. Bij het ‘bouwen’ van het model is de interactie met betrokken stakeholders is essentieel. Toekomstperspectieven, de effectiviteit en efficiëntie van transities en ingrepen kunnen hierin worden doorzien en worden verantwoord.  Van groot belang is dat de scheefgetrokken verhouding tussen ‘long turn benefits’ en ‘short-run costs’ worden hersteld en de effectiviteit, efficiëntie en legitimiteit van ingrepen en de inzet van middelen worden vergroot. Dit is noodzakelijk voor het structureren van andere en vernieuwende business cases en samenwerkende coalities.

We staan nu aan de vooravond van de verdere doorontwikkelen van digitale ondersteuning om relevante (kritische) gegevens uit verschillende bronnen “data” te verwerken en te analyseren (van data naar informatie) en -daarmee- door te kunnen ontwikkelen naar real-time monitoring, predictive analytics en automated decision support.

De methodiek is al zeer succesvol toegepast om de transformaties van steden, wijken te ontwikkelen, effectieve en efficiënte transitiepaden uit te werken en projecten en initiatieven van de rond te trekken. Daarbij worden kosten gereduceerd en opbrengsten vergroot. Het is echter nog een model ‘uitgewerkt in papier’. Zoals gezegd gaan we naar een digitale versie (voor zowel gebruik als een ‘realtime dashboard’): de Urban Digital Twin. Hiervoor moet een softwareprogramma en algoritmes worden ontwikkeld. Verder worden vernieuwende financieringsmodellen ontwikkeld op basis van BlockChain methodiek/technologie.

Naast de verdere digitale modelontwikkeling (urban digital twin) wordt gewerkt aan het opzetten, uitwerken en faciliteren van een platform voor verdere kennis- en praktijk ontwikkeling en kennisvalidatie (in samenwerking -met studenten van-kennisinstellingen).

De basis van de modellering is drievoudig:

  • de eerste pijler is het vermogen om het stedelijke systeem te begrijpen, te abstraheren en te modelleren.
  • de tweede pijler is inzicht en simulatie van perspectieven, transities en effectieve en efficiënte ingrepen gebaseerd op -getoetste- kwalitatieve en kwantitatieve gegevens en informatie.
  • de derde stap is de projectie van verschillende mogelijkheden en het creëren van ontwerpscenario’s die moeten worden besproken met de belanghebbenden en besluitvormers.

Inhoudelijk is het model gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek op het gebied van complexiteit en stedelijke ontwikkeling en geïnspireerd op:

  • visie, concepten van het World Economic Forum, The Fourth Economic Revolution (Klaus Schwab)
  • uitgangspunten van Circulaire Economie en de Doughnut Economy (Kate Raworth)
  • Planetary Boundaries (Stockholm Resilience Centre)
  • Sustainable Development Goals
  • convergenties tussen technologische disrupties
  • Bioinspired design (biomimicri, biophylia, biofysica)
  • Anthropocene (Erle C Ellis) en (research in ) Earth System Science

 

The near future…. are we in control?

By | Algemeen | No Comments

The increasing robotization and intelligence of objects is leading to a seamless presence in our everyday life. The Internet of (every)thing is on us and it is growing in our homes, in our cities, at the office….. The sheer number and variety of intelligent/robotized objects will seamlessly morph into a fabric of connected objects out of which an overall behavior will arise. We are part of this evolving ambient and we are interacting with both intelligent/ robotized objects and with the cyberspace. We are a component of this ambient, we live in symbiosis with it and soon enough intelligent systems will live in symbioses with us. By 2050, it might be more and more difficult to put a dividing line between life and non-life. Artefacts will be able to become aware, to self-repair, to look for ‘food’ and to multiply. May be the are even sentient.

Symbioses is a natural phenomenon, it is not planned nor it is the result of an agreement between the symbiotic partners. That will be similar, in many cases, in the symbioses among artefacts (and artefacts and humans) once the artefacts will grow to become self-adapting.

It does not necessarily mean that each partner can live independently of the other (we cannot live without our symbiotic bacteria), it means that each partner is behaving according to its own rules (autonomous), and the symbiotic relation binds the two autonomies. The future will see behavior and meaning stemming from complexity and this, in turns, is a side effect of systems. A single IoT will not qualify to become a partner in a symbiotic relation, but a system comprising several IoTs, interconnections, data, and intelligence will. In a more distant future, and 2050 may be a reasonable thresholds, autonomous systems might have the capability to create and establish a direct communication with other autonomous system and negotiate a joint activity to pursue a goal.

An autonomous system has to be intelligent to the extent that is has to work out, by itself a survival strategy in its interaction with the environment. The more interaction is present, and the more articulated (varied) the more intelligence is required. In the quest for embedding intelligence in autonomous systems as they become more and more flexible, adaptable and increase the level of interactions with the environment, cooperate with one another, the need for higher levels of intelligence grows. In the context of symbiotic autonomous systems the overall intelligence is shared among its components and it is interesting to study how the human intelligence can cooperate with the artefacts intelligence: a symbioses with a machine, with an autonomous system, can lead to an increase in our human capabilities. The development of this collective Intelligence looks for inspiration at biological systems.

Living beings have shown an incredible capacity to adapt to their environment. That went through millions of years, thousands and thousands of generations and immense extinctions. The ones surviving are the ones that manage to adapt to a changing environment. Autonomous systems have been designed to operate within specific boundaries. As they become more and more powerful they will face broader and broader contexts and will need to adapt to ever more complex changes.

In turns, this requires a growing understanding of their environment (bordering on awareness) and the capability to alter the rules of the game through which they conform their behavior. In symbiotic systems this issue is compounded by the presence of two, or more, interactive autonomous systems, one of which can be a biological one.

We will be living in a world where the boundaries between life and objects will be more difficult to perceive. Of course this may take several decades but we will find ourselves speaking with objects and with the environment more and more, we will take for granted that we can talk to them, they will talk back to us and engage in a meaningful interaction. We will expect robotized intelligent objects to be the norm and to take the initiative. A further step in symbiotic autonomous system foresees an awareness of an artificial autonomous system, to become aware of its limitation and to seek assistance from another system, including interacting with a human.

IN OUR CONTROL?

There are balanced ecosystems where autonomous systems (living beings including plants, animals and microbes) achieved a dynamic equilibrium with resources. In the last centuries (and accelerating) human civilization has been a major factor in the evolution of biomes by changing their equilibrium leading to anthropogenic biomes and (re-)shaping the mix of life and its interplay.

This has been done without any conscious design on our part. Actually, we have just recently realized the impact we are having on the Planet and the undesired consequences. Hence we are starting (or at least there is a strong demand for) to take actions leading to a rebalancing. So, like all life on Earth, we have evolved to adapt our behavior to the context in which we live. However, by becoming able to change the environment to better suit our needs, humankind went a step further than simple adaptation. As a result, in the coming decades we will see that for the first time, artifacts that we have created will start to adapt themselves and their behavior based on their ecological context. The interaction of several systems, each one independent from the others but operating in a symbiotic relationship with the others—humans included—will give rise to emergent entities that do not exist

As example, the future city becomes a living, ever changing, organism (of which citizens are not just inhabitants and users of its services but an autonomous system on their own) is a perfect example of symbiotic autonomous systems, with various hierarchies and interactions, diversity of goals and cooperation needs plus competition forces.

Robotics, intelligent systems will be a science of artificial life forms and their interactions will be au pair with today’s communities of living beings, first, probably more comparable to ants or bees societies but them upgrading to more sentient societies, like human societies. The former will probably become realities in the 2030-2040 (with some proto societies developing sooner) the latter will likely become real and diffuse in the second half of this century.

We live in a dynamically changing world where we will be responding to the behavior of machines, machines will be responding to our behavior in a continuously changing fabric, and it will become progressively more difficult to distinguish between cause and effect between man and machine. The establishment of a symbiotic relation among (autonomous) systems as well as between them and humans.

In the coming decades we will start designing biomes as part of the symbiotic autonomous systems science. It will see a cooperation among different technologies, from the ones supporting monitoring to the ones supporting intelligence from smart materials to complex systems theory and application. This emergence of novel abstract (although very concrete) entities created by these complex interactions is probably the most momentous change we are going to face in the coming decades. To steer these trends in a direction that can maximize their usefulness and minimize their drawbacks requires novel approaches in design control and communications that for the first time will place our tools on the same level as ourselves.

The change will be gradual, the scaring part is that only few will realize the change.